Axel Papma's website

Deel 1, de inleiding

Hallo allemaal. Geliefde vrienden, familieleden en natuurlijk de mensen waarmee ik niet echt helemaal, of wellicht zelfs echt helemaal niet in contact sta maar die toch ervoor hebben gekozen om eens te kijken wat ik te vertellen heb.

Ja want wat heb ik nu eigenlijk te vertellen?

Er zijn veel mensen die ik al een tijd niet heb gezien of gesproken en vandaar had ik de behoefte om eens even te delen wat ik nu zoal uitspook. Dit vanwege mijn emotionele band met deze lieve mensen. Bedankt mensen, jullie zijn de beste. Maar eigenlijk was het zegmaar neutraal ontstaan, het schrijfmateriaal waarvan ik heb gekozen om het met het universum te delen. Deel 2, de schrijfsessie, was begonnen vanuit het neutrale idee om gewoon te schrijven, te reflecteren. Neutraal, een beetje zoals je soms gewoon een neutrale pannekoek kunt bestellen bij het pannekoekenhuis, zonder banaan of ananas. Langzamerhand begon het idee erin te kruipen zo van hè, misschien leuk om dit verder te schrijven om het ook te delen met anderen. Zo staat ik toch een beetje in contact met de anderen.

Het schrijfmateriaal in deel 2 is geschreven vanuit het vliegtuig vanuit Pune, India, naar Bangkok. Maar hierbij moet wel vermeld worden dat ik nadat ik in Bangkok was geland weer ben doorgegaan naar Da Nang, Vietnam. Bangkok was dus een tussenstop. Sorry voor het vliegen.

Deze vliegreis weerspiegelde een buitengewoon kritische fase. Het was een fysieke en mentale verplaatsing van de ene naar de andere plek. Zojuist had een periode plaatsgevonden die niet in de werkcategorie geplaatst kan worden. Ik was namelijk niet aan het werk in deze periode. Nou ja, wat is werk eigenlijk? Maar goed, we houden het binnen het conventionele kader van een werkperiode, met salaris en een opdrachtgever waarvoor je iets doet en oké we begrijpen het toch? Ik ga niet definiëren wat werk precies is ik merk eigenlijk dat ik nu een behoefte heb om dit wel te doen maar in de vorige schrijfsessie kwam ik ook vrij vaak soort van vast te zitten doordat ik precies wilde delen wat mijn ervaring op dat moment precies was en wat ik nou precies bedoelde te zeggen totdat ik een inzicht in existentiële eenzaamheid kreeg dat je je ervaring eigenlijk helemaal niet met anderen kunt delen door woorden, zoiets als dat. Dus die valkuil ga ik niet meer instappen want ik had me voorgenomen om tijdens deze nieuwe schrijfsessie vooral de vorige schrijfsessie een beetje aan te scherpen en gewoon concreet aan de slag te gaan hiermee en als ik weer ga proberen om alles precies uit te leggen dan heb ik zometeen nóg een schrijfsessie nodig en ik had mezelf ook voorgenomen om meer tot actie over te gaan om mijn ideeën meer concreet uit te werken en dingen te doen in plaats van alleen maar over dingen na te denken. Dus om deze redenen ga ik niet helemaal uitwerken wat ik precies met werken bedoel, maar ik wil wel geschreven hebben (gezegd hebben) dat ik de aanname dat je alleen tijdens een periode van kijk het voelt alsof we collectief een soort van onderscheid maken tussen het ene is werk en het andere niet en dan zijn het een soort van twee blokken maar zo zie ik het bestaan niet! Het is een holistische situatie zonder onderscheid tussen deze dingen alles is werk en alles is vrije tijd en alles is een periode van contemplatie.

Maar oke, de “werkperiode” was eind augustus ten einde gekomen en toen had ik besloten om mijn appartement op te zeggen dat was me wel heel wat heen en weer gesleep met alle spullen en oh wat een keuzes over of je dit ding nu alvast wilt wegdoen of misschien toch later? En sentimentele spullen waarbij er een strijd aanwezig was tussen het streven om een minimalistisch bestaan te hebben maar anderzijds ja dan heb je nog het risico dat je er later spijt van krijgt oh pas op hoor niet spijt!

Nu heb ik alle spullen veilig in een opbergbox gezet waarvoor ik als ik het goed heb circa 72€ per maand betaal. Prima prijs.

Toen ging ik wandelen in Nepal (heel mooi hoor) En ik zat ongeveer zes weken in een klooster waar ik twee cursussen volgde, eentje van een maand ja dat was absoluut heel inzichtvol. En toen ging ik naar India en daar lopen er allemaal koeien op straat daar deed ik een yogaleraaropleiding en een panchakarma, dit laatste is van Aryuveda de Indiase geneeskunde en het was allemaal heel fijn ik kijk met veel dankbaarheid terug op de afgelopen periode en ik voel me nu minder gestrest dan daarvoor en het voelt ook alsof ik meer betekenis aan mijn leven heb kunnen geven.

En daarna begon de “werk”periode.

(Alhoewel je ook aan het netwerken bent tijdens zo’n niet-geld periode wat wel weer voor toekomstig geld kan zorgen maar oké dit was de laatste kanttekening, het punt is in ieder geval dat het goed zou zijn om de wel en niet geldverdienperiodes minder als los van elkaar te zien zoals ik al eerder heb beschreven).

En die vliegreis was dus echt de fysieke verplaatsing van de plekken waar ik de “niet-werk” period

Oke ik heb de oplossing gevonden de werkperiode wordt vooral gedefinieerd doordat je in deze periode geld verdiend voor wat je doet, ja je hebt natuurlijk vrijwilligerswerk en huisvrouwen en mannen die werken ook maar oke ik definieer het zo want voor mij is dit een effectieve beschrijving, waarbij efficiënt gecommuniceerd kan worden wat ik precies bedoel.

Dus de vliegreis was een fysieke verplaatsing van de landen waarin de niet-geld-verdien periode had plaatsgevonden naar het land waar ik de layover (tussenstop vlucht plek) zou hebben om vervolgens het land te vliegen waarin de wel geld-verdien periode zou plaatsvinden. En nu inmiddels ben ik in Vietnam waarin ik over een paar uur officieel zal beginnen met werken, gisteren heb ik de coworkplek bezocht waar ik mijzelf al heb geïnstalleerd met extra schermen.

Ik was in een vrij creatieve schrijfstaat omdat ik dus net een paar maanden retraites/cursus dingen had gedaan en toen had ik twee dagen in een stad in India en ik voelde me met name na de Indiase geneeskunde retraite behoorlijk opgewekt omdat alle afvalstoffen zo ineen keer hup eruit waren gepoept. Nou ja en ik voelde me goed ook omdat, met de inzichten van wat ik had gedaan in chronologische volgorde:

• Tijdens het wandelen had ik opnieuw beseft dat de hele tijd wandelen en reizen op zichzelf niet de oplossing voor het bestaan biedt (eerder in het jaar had ik al 3,5e maand gereisd en gewandeld waardoor de wandel/reis batterij al vervuld was. Het leek er sterk op dat het extra opladen van deze batterij alleen maar voor kortsluiting kon zorgen. Maar nog steeds was het ook heel mooi hoor begrijp me niet verkeerd.
• Voor de volledigheid wil ik ook vermelden dat ik vóór en na het wandelen bij elkaar circa een week had doorgebracht in Kathmandu (hoofdstad van Nepal) bij een yogacentrum. Ik wil er verder niet zoveel over vertellen, niet omdat ik daar wat over te verbergen heb maar ik voel de behoefte gewoon niet zo sterk. Oké vooruit, ik was daar onder andere gewoon wat aan het lezen en bijvoorbeeld mijn langetermijn dingen eens bekijken zoals mijn zorgverzekering updaten.

We gaan verder met de omstandigheden en inzichten die bijdroegen aan de algemene staat van tevredenheid tijdens het schrijven in het vliegtuig en dit draagt ook bij aan mijn huidige staat van tevredenheid. Nu voel ik me eigenlijk nog beter dan in het vliegtuig eigenlijk, laten we later verder gaan over waardoor ik me nu eigenlijk nog beter voel, zie “verwijzing 1”. Ik ga dit met een verwijzing uitproberen wanneer ik de behoefte voel om, wanneer ik bezig ben om iets uit te leggen om dan iets anders uit te leggen. Verwijzing 1: achteraf bleek dat ik helemaal geen zin had om verwijzing 1 uit te leggen en inmiddels voel ik me twee pagina’s verder niet meer zo goed als twee pagina’s geleden, ik zat toen lekker in de schrijfflow maar nu is het weer even tijd voor pauze merk ik.

• Nou toen ging ik naar het klooster maar de ervaring hier en de verkregen inzichten waren behoorlijk Boeddhistisch van aard dus meer iets voor de mensen die in het Boeddhisme geïnteresseerd zijn.
• Toen ging ik naar de yogacursus in India en toen werd mijn beeld van waar ik me mee bezig zou moeten houden toch wel behoorlijk omgedraaid nadat de leraar, wiens inzichten ik zeer inspirerend vond, mij vertelde dat ik moest stoppen om de hele tijd alles te analyseren en begrijpen en dat ik gewoon met mijn lichaam in contact moest zijn en gewoon in de wereld moest zijn voordat ik weer dingen zou gaan proberen te begrijpen. Dat ben ik inmiddels in de praktijk gaan brengen en nu lees ik niet meer de hele tijd boeken ik stop met het vergaren van intellectuele kennis wanneer het betekent dat ik dan overprikkeld ben en dat heeft een buitengewoon positieve invloed op mijn algemene gemoedstoestand.
• Ja en bij de Indiase geneeskunde – Aryuveda retraite (Aryuveda is al zo’n 5.000 jaar oud ongeloofelijk hè? Werd het vorige inzicht nog eens versterkt en toen ben ik nog meer gaan besluiten om meer te proberen te gronden. En een week lang begon ik de dag met het consumeren van vloeibare boter waarmee de afvalstoffen weg worden geschraapt en toen twee rustdagen en toen een dag waarin ik alles ging uitpoepen. Daar ging ik me ook beseffen dat ik vaak veel aan het eten ben uit angstigheid, uit een soort van poging om mezelf te gronden en dat het eigenlijk effectiever is om minder angstig te zijn zodat ik niet zo deze behoefte heb en dan gewoon minder en gezonder te eten.
• In de zomer, voor de reis begon ik me al te realiseren dat het veel optimaler is om me te richten op het kalmeren en reguleren van mijn zenuwstelsel dan om me te richten op de hele tijd alles te proberen begrijpen en analyseren, met name door de inzichten van de psycholoog. Dus nu was ik gisteren bijvoorbeeld gisteren wat overprikkeld en dan in plaats van dan angstig te blijven en proberen mijn to-do-lijst af te werken en proberen om dingen te begrijpen en na te denken koos ik ervoor om mij te laten insmeren met Aloe Vera bij een rustige massageplek.

Oké nu heb ik in deze inleiding mooi even samengevat waar ik de afgelopen maanden mee bezig ben geweest en dit ligt in lijn met een centraal onderwerp van de schrijfsessie in het vliegtuig dat ik de behoefte voelde om mijn ervaring met anderen te delen. Want dat was het doel van de schrijfsessie, leek me. Maar dit bleek eigenlijk een onrealistisch doel te zijn want je kunt je ervaring niet 100% met anderen delen als gevolg van existentiële eenzaamheid. Tot dat inzicht kwam ik langzamerhand in de schrijfsessie. Maar dit verklaart de structuur van de schrijfsessie. Kijk ik had zo een idee van laat ik mijn ervaring overbrengen. Maar dat kan helemaal niet gedaan worden door foto’s en video’s te delen en neutraal te beschrijven wat er dan precies was gebeurd was mijn conclusie. Ik moest mijn ervaring delen op het moment zelf tijdens het moment van schrijven! Ja want dan zouden de mensen mijn ervaring van in ieder geval de periode tijdens het vliegen begrijpen. Nu was ik tijdens het schrijven zowel creatief als overprikkeld en ik zat ook aan het einde van het gangpad, bij de zetel aan het gangpad, in het vliegtuig dus botste er de hele tijd mensen tegen mij aan. Dus dit ging ik dan bijvoorbeeld beschrijven hoe dat dan voelde, in een poging om te ontkomen aan mijn existentiële eenzaamheid. Het idee was zo van, als ik in ieder geval tijdens het schrijven kan overbrengen wat mijn ervaring is dan sta ik echt in contact met anderen. Ik had ook de hele tijd mijn ogen dicht tijdens het typen en besloot om te proberen om alles wat in me opkwam uit te typen. Maar dit bleek een onrealistisch doel, want telkens wanneer ik probeerde om uit te leggen waarom ik me op een bepaalde manier voelde bleek dat de onderbouwing om dat uit te leggen eigenlijk bestond uit veel verschillende aspecten die zelf ook weer subcategorieën hadden en dan gebeurde er vaak alweer iets nieuws waardoor ik uiteindelijk een suboptimaal situatie bereikte, (vond ik zelf dan op dat moment).

Om het even duidelijk samen te vatten waren de volgende omstandigheden aanwezig, die er gezamenlijk toe bijdroegen dat ik zelfs na circa tien pagina’s schrijven niet kon uitleggen wat ik de afgelopen twee dagen had gedaan:

1. De staat van mijn zenuwstelsel
   1. Ik had niet optimaal geslapen de afgelopen twee nachten, alhoewel de afgelopen nacht wel beter was dan de nacht ervoor.
   1. Ik moest nog erg wennen aan het leven in de samenleving, bijvoorbeeld in een vliegtuig, waarbij ik me niet meer in een cursus of retraite setting verkeerde, zoals wel het geval was de maanden ervoor.
2. De vliegtuigsituatie – ik zat dus achterin het gangpad en er liepen de hele tijd mensen langs mij heen en er zat een meneer links naast mij die mij ook aan het aanraken was.
3. Mijn mentale staat / doel: ik had zin om te schrijven en door eerder benoemde redenen wilde ik graag mijn ervaring van het moment precies overbrengen om te ontsnappen aan existentiële eenzaamheid (alhoewel ik uiteindelijk tot het inzicht kwam dat dit niet het gewenste resultaat met zich zou meebrengen helaas). Ook leek het me verstandig om met mijn ogen dicht te schrijven zodat ik zeer puur kon beschrijven wat er nou precies in mij om ging.
4. De combinatie van de vorige factoren: ik wilde dus blind typen wat er in mij omging terwijl ik de hele tijd werd aangeraakt aan de verschillende flanken, wat door mij op dat moment door de staat van mijn zenuwstelsel destijds als onprettig werd ervaren, en hoe die aanraking voelde dat wilde ik dan beschrijven. En ik wilde dan ook met name allerlei andere dingen beschrijven

Nu hoop ik niet dat het lijkt op basis van deel 2, de schrijfsessie in het vliegtuig, dat ik de hele tijd overprikkeld ben dat was meer een beetje een momentopname of een 2,5 uur lang durende momentopname. Maar het is wel interessant hoe er uit blijkt wat er in mij omgaat als mijn zenuwstelsel het wat lastig heeft, en hoe lastig het dan is om bijvoorbeeld compassie te voelen! Kijk eens hoe belangrijk dat nou is he om gewoon je eigen zenuwstelsel te reguleren!

Nu heb ik achteraf de tekst nog even doorgenomen en een en ander aangepast t.b.v de leesbaarheid enzo.

Uiteindelijk realiseerde ik me dat we doordat we allemaal subjectieve ervaringen hebben helemaal niet 100% kunnen uitleggen wat een ervaring nu precies voor ons betekend of wat onze ervaring nu precies is.

Nou en nu had ik me als doel gesteld om alleen te editen wat ik de vorige keer had geschreven maar nu heb ik de tekst alleen maar een nog groter gemaakt. Volgende keer beter.

29/1/2026

Kijk het punt van het verhaal waar ik verder hieronder tien pagina’s aan zal wijden kan eigenlijk mooi worden samengevat door de situatie waar ik laatst tegen aan liep. Ik had een mooi stuk fruit gegeten, een “custard apple”. Zie het plaatje verder hieronder. En er zat er ook nog een in een plastic zakje.

En toen vroeg iemand bij de werkplek aan mij zo van “hey wat voor fruit heb je daar?”. Ik bood hem het fruit aan, zodat hij kon begrijpen wat voor soort fruit het was. Maar tot mijn buitengewone verbazing was dat niet een reactie die hij passend vond op deze vraag. Hij wilde blijkbaar gewoon een woord hebben om het stuk fruit een label te geven. Maar daarmee wordt toch helemaal de vraag niet beantwoord? Dit is gewoon een woord. Om een poging te doen om de arme man van zijn onwetendheid af te helpen inzake wat voor fruit dit was kon ik toch niet anders dan hem het fruit te geven zodat hij zijn eigen conclusies kon trekken, en onze wegen daarmee weer gescheiden konden worden. Wat voor waarde heeft het nou om hem een woord te geven? Voor de mensen die alleen behoefte hebben aan een management samenvatting van de reis heb ik dit nu zo even mooi beschreven, en vooruit ik heb ook een paar foto’s toegevoegd nog verder hieronder. Maar als je nou echt voorbij de grenzen wilt gaan van wat je voorheen voor mogelijk hebt gehouden dan zou ik deel 2, de schrijfsessie in het vliegtuig zeker aanbevelen.

De “custard apple”. Ik beveel dit stuk fruit aan.

Wat foto’s van de afgelopen tijd:

Kijk als je hieronder nou je email invoert dan wordt het een stuk minder onaannemelijk dat toekomstige blogposts onopgemerkt voor je zullen blijven!

Deel 2, de schrijfsessie in het vliegtuig

Nu heb ik de uitdaging dat ik wel behoefte heb om meer te schrijven alleen is het helaas niet zo makkelijk om dat te volbrengen. Ik ben te vermoeid, daar lijkt het op. In het vliegtuig, nu zeker nu er een klein mankement met de koptelefoon aan de hand is, hebben we wel een situatie waarin het onwaarschijnlijk is dat ik zonder al te veel stress ertoe in staat zal zijn om te schrijven. We bewaren het voor een andere keer. Het is belangrijker om een gebalanceerd zenuwstelsel te hebben dan om optimaal efficiënt te kunnen schrijven. Ja daar lijkt het sterk op.

(Maar in tegenstelling tot wat ik eerder had bedacht kwam er toen iets in me op en ging ik toch door met schrijven).

Er is een verschil tussen het begrip achter de woorden kennen en mijn argumentatie is dat we niet bestaan alleen in woorden. Voor mij voelt het heel sterk dat woorden een SYMBOOL zijn voor iets. Voor van alles. Eerst hadden we woorden vooral om boekhoudkundige, administratieve gegevens bij te houden. Nu hebben we zoveel woorden, die worden uitgedrukt in enen en nullen. We hebben databases vol met woorden! We hebben nu zoveel woorden, zoveel meer woorden dan we ooit hebben gehad in de gehele geschiedenis van de mensheid! Terabytes en terabytes vol met woorden. Maar mijn idee is dat al deze databases, nu zonder Opper AI nog, alleen maar betekenis hebben door de interpretatie, de betekenis die mensen er aan geven! Daar komt het voor mijn gevoel wel op neer.

(Misschien dat hier het begin was ontstaan van mijn nieuwe idee om te proberen om  woorden te gebruiken om mijn ervaring van het moment over te brengen op anderen).

Wat voelt het fin om heerlijk aan het schrijven te zijn. Zonder limitatie en dan komt daar een idee van oh dit kan ik misschien gaan publiceren opborrelen en dan kan ik toch niet anders dan het vorige schrijfonderwerp achter me laten en simpel te schrijven over wat ik op dat moment voel. Ja daar wordt ik dan, in het vliegtuig nu opeens gepord door mijn buurman, onderweg naar Bangkok. En dan kan ik toch niet anders dan daarover schrijven? Dat is immers wat er op dat moment in mij opkomt. Door het typen kan ik op deze manier een op een het beste mijn ervaring van dit moment overbrengen. Is dat immers niet waar het over zou moeten gaan. Het is een buitengewoon interessante manier om het onderbewustzijn te analyseren. Wat gaat er op dit moment in mij om? En dan kan precies weergegeven worden wat er in mij omgaat en dan wordt het duidelijk het wordt zichtbaar wat er in mij omgaat. Aan mijn buurman had ik naar mijn idee duidelijk nonverbaal aangegeven dat ik een sterke voorkeur had, om onze relatie als buren als volgt vorm te geven: het werd al vrij snel duidelijk dat de buurman en ik geen vrienden zouden worden. Dat had ik althans besloten. Op reis lijkt het er sterk op dat de mensen die ik ontmoet in twee categorieën vallen. Enerzijds hebben we de mensen die gewoon een leuke energie hebben daar kunnen we niet echt vrienden mee worden omdat we simpelweg te veel uitdagingen hebben tot communicatie. Omdat we niet dezelfde

Stop met het tegen mij aan te tikken oké het is weer voorbij

Eerder had ik het over de staat van mijn zenuwstelsel? Ja ik had wel goed geslapen, maar het was ook kort. De hoeveelheid oxcitocine zal nu bovengemiddeld zijn, oh ja en het was leuk op de berg gisteren.

Stop met me aanraken buurman oké bedankt

Ik heb een soort van barrière gecreëerd tussen

Stop

Tussen mij en mijn buurman om op een buitengewoon tactische manier aan te geven

stop!

Aan te geven dat ik een sterke voorkeur heb om onze relatie als buurmannen in het vliegtuigbankje als volgt vorm te geven: kijk zo ging het

Ik legde mijn vest op de arm railing (ik zit aan het gangpad, hij in het midden) en toen zij ik: kijk meneer (wel in het engels maar oke) kijk meneer nu hebben we een mooi zacht ding om zegmaar oké in het Engels was het zoiets als: look now we have a nice and soft armchair, ik verkocht het dus slim, en slinks, alsof het een soort van premium arti

Stop

Artikel was alsof het een onderdeel van een mooi afgewerkte mercedes benz s klasse was waarbij over de details is nagedacht en in de gemakken is voorzien, alsof deze armrailing met het vest erover, niet zou mistaan in een gepimpte mercedes die

Ohja daar gaan we we zijn het

Accepatatie

Oke verder. Alsof het een mooi vest

Zegmaar snap je? Oke ik denk dat he wel duidelijk is.

Maar dat waren de woorden maar wat ik eigenlijk probeerde over te brengen was dat ik meer een relatie op zijn plaats zou vinden een situatie waarin wij elkaar niet lichamelijk aanraken. Hij leek het te begrijpen. Er was sprake van wederzijds begrip, in de werelden die verder naar mijn idee op veel manieren verschillen, dacht ik dat ik op deze manier een brug had kunnen slaan, waarin we allebei onze tekortkomingen als mens, van onze conditionering om zo buitengewoon op ons zelf gericht te zijn, te overstijgen. Een brug tussen deze twee werelden, die ervoor zou zorgen dat ik niet doo st

Stop

Oké ik was een van twee dingen aan het uitleggen

Het is jammer dat ik steeds wordt onderbroken en dat ik dan de behoefte voel om de lezer een heldere uitleg te geven over waarom het terecht is dat deze onderbreking mij uit mijn schrijfflow haalt, maar misschien kunnen we dat even loslaten? Hoe voelt dat? Nee dat kunnen we niet loslaten. Om echt  te schrijven vanuit de ervaring van wat er in mij om gaa

Stop

Omgaat en dat dan op papier te zetten is het heel belangrijk om  al deze dingen uit te leggen! Wat is er anders het punt van om dit alles op te schrijven? Als ik er niet in kan slagen om over te brengen wat mijn ervaring op dit moment is? lachen

Ik moet om mezelf lachen dat ik denk dat mensen hier echt in geïnteresseerd zullen zijn

Nog harder lachten

Alsof dit dan iets is wat echt alles gaat veranderen

Ja dan neem ik mezelf serieus

Maar gelukkig weet ik tijdens het lachen dat het allemaal  niet betekent wat ik denk dat het betekent, dat serieus nemen van mezelf

Weer wordt ikaan mijn rechterflank voorbij geschuurd door de stewardesse, als ik er dan zo over nadenke dan voel ik nu wel dankbaarheid en voor deze dames die deze vlucht naar Bangkok mogelijk maken. Bedankt hoor dames ja dat waardeer ik.

Ik ben dit trouwens allemaal blind aan het opschrijven omdat dat misschien beter werkt

Zo voelt het, alsof ik nu beter onafgebroken kan schrijven

Kijk ik weet niet wie dat allemaal zal lezen maar ik denk wel dat mijn moeder zo ver zal komen, toch mama? En dat geeft mij een gevoel van blijdschap en papa die zal het ook wel lezen tot zover daar kan ik zeker ook wel van uitgaan. Dus zeker is het niet voor niets geweest nee en kijk door te denken dat ik voor anderen mensen schrijf deel ik gewoon mijn gevoelens en wat er in mij omgaat gedurende een periode, het is een soort van gesprek. En of mensen het dan zullen lezen of niet dat maakt niet zoveel uit kip. Nee joh dat maakt niet uit. Het doel is  jaam aar ik wil meer de doelen loslaten snap je? Oh ja maar het is wel een handige manier, oke we noemen het doel maar weet dat we het even met een korreltje zout nemen, dat woord doelen heeft een opmerkelijke associatie door een periode van ongeveer 1,5 jaar: waarin doelen een soort van obsessie waren geworden maar dat anderhalve leidde eveneens tot opmerkelijke resultaten het stelde mij in staat om de soort van ja het voelt zo iets als de matrix of waas waar we vaak met zijn allen in zitten, ja zo voelt het een beetje maar bedoel het niet negatief maar we worden wel geconditioneerd doordat we  dingen ja we zijn sociale wezens en we volgen de rest gewoon vaak maar in ieder geval door deze zeer dogmatische manier van doelen navolgen en dan had ik een excel sheet met iedere dag de doelen van de dag en de doelen van de week en een keer peer week dan plande ik wat de delen waren. Maar soms dan had ik een moment van inzicht en creativiteit zoals nu en dan zorgde ik ervo

Fijn trouwens dat de manier HIJ IS IN SLAAP FEVALLEN! DE MENEER naast mij is heerlijk ingedoezeld. Oh fijn meneer, ik gun het u helemaal ga maar lekker slapen. Hij moet wel gevoel voor humor hebben, want hij heeft een oogmasker waarop staat op de voorkant: do not disturb. Dus breekt hij ik denk dat de meeste mensen, zeker 90% dit al niet zouden durven puur op grond van het idee van: oh nee wat zullen andere mensen over mij denken.

Stop ik wordt aangeraakt aan d rechterflank, het gangpad

Een nadeel van de keuze voor het gangpad is dat je dan het risico loopt , of nou ja risico het is wel zeker! Aan dit zetel aan het gangpad zul je zeker meemaken, ja vooral als je blind aan het typen bent dat je aan de flank dit

Lachen dit is grappig

Da flank die zich aan het gangpad be

Ik vind mezelf nu heel grappig en moet nog harder lachen

Nu begint er

Aanraking, onverwacht. Rechterflank. Licht

Heel grappig

Dit is toch grappig? Dat ik dit aan het schrijven ben en dat de mensen die het lezen, zelfs al is het alleen mijn moeder, precies kunnen weten hoe vaak er een situatie voorkomt waarin ik een gevoel van schrik ervaar omdat ik blind aan het typen ben, en dus de aanraking niet kan verzachten door het te verachten of te ontwijken dat nu zichtbaar is in een dergelijke situatie hoe vaak  ik ongeveer schrikken moet!

Au! Iemand stond lichtelijk op mijn voet.

Nu hebben we te maken met een populatie vooral van indiers. Dus dit is niet representatief voor altijd zegmaar omdat de indiërs een hele andere invulling geven aan het idee van persoonlijke ruimte dan nou ja, dan ik in ieder geval.

Maar

Van achteren

Ik w

Een nieuwe sensatie.

Ik wordt nu van achteren aangeraakt, door de trilling van de achterkant van mijn stoel door het kindje van achteren

Nu

Ik kan vooral vanuit vier richtingen worden aangeraakt

De linkerflank is nu neutraal doordat ik de fijne meneer in slaap heb zien vallen, hij is fijn rustig. Ik gun het hem zeer dat zijn lichaam wat rust krijgt want hij was nogal wat onstabiel zo kwam het om mij over. De manier waarop hij zijn eten at gaf mij de indruk dat dit een van de weinige momenten gedurende de dag was dat hij een moment niet in een staat van negatieve emoties verkeerde. Dat hij gewoon opging in het moment en er van het moment aan het genieten was zonder dat er iets anders in hen omging, dat was de indruk die ik kreeg hoe hij zo naar het voedsel helemaal als een uitvlucht het leek erop alsof e het voedsel als een soort uitvlucht was

Nu moet ik plassen maar ik heb geen zin

Dat is weer zo’n expeditie. Ik zit heel dicht bij de wc dus dat is fijn, maar ik ben zo fijn aan het schrijven en

Ja maar ik wilde eigenlijk over hele andere dingen schirjne

Kippenvel

Ik wilde siegenlijk schijrven over wa

Oke dus gisteren voe

Ohja oke ik heb m weer

Om te verklaren hoe ik me gisteren voelde,

 Moeten we eerst uitleggen waarom ik me zo voelde

En om dat uit te leggen moeten we drie

Klein inzicht en conclusie: ik vind het dus leuk om uit te leggen waarom ik me precies zo voelde op dat moment omdat

Krabben

Ik voel

Kriebels en jeuk op mij hoofd

Het is alsof ik bij het punt ben en alsof er dan allemaal afleidingen ontstaan waardoor ik dat eerst m

Frustratie

Gevoel van ik geef het op laat ik stoppen

Oke nou laat maar ik zal niet uitleggen waarom ik denk da ik k

Meer gewoon en gevoel  van

Nu schuif ik dichter naar de meneer links toe , de veilige linkerflank nu het wat drukker op het gangpad wordt.  Voor nu lijk ik veilig te zijn als ik richting de linkerflank schuif, veilig voor aanrakingen van de rechterflank

Maar gisteren voelde het fijn in de boom

We gingen lopen naar de boom, ik en de dame die ik twee dagen

Maar het was helemaal niet mijn intentie om een dame te ontmoeten daar stond mijn hoofd helemaal niet naar.

Om echt te kunnen ontspannen in het hotel was het wel nodig om iets te zien van Pune, de stad waar ik was dat was een soort druk die ik mezelf opgelegde.

Ik had niet echt zin om iets van de stad te zien het was druk en veel indrukken

Oke ik nu ga ik plassen ik kan er niet omheen

Terug van het plassen de meneer van links is ook ontwaakt en heeft ook getoiletteerd. Er is in de naar de wc-gaan periode teveel gebeurd om echt duidelijk uit te kunnen leggen.

 Vier momenten zijn het benomen waard.

1 er was een andere meneer en ik merkte een gevoel van afkeer

De stewardesse vond mijn doen en laten

Stop

De terreur van de meneer van links is weer begonnen.

Oké hoe ging het proces van opstaan en naar de wc lopen? Ik stond op zo van ja dan heb ik het maar gehad maar nog helemaal geen paniek, het was een 5 op een schaal van 10 van hoeveel ik moest plassen.

Maar toen bleek de wc ineens bezet te zijn! En als dan blijkt dat ik niet kan plassen en moet wachten, terwijl ik het idee had dat ik wel had kunnen plassen, dan breekt ineens een enorme plaspaniek uit die lastig omgedraaid kan worden. In een mum van tijd ga ik van een 5 naar een 10 van de mate waarin ik moet plassen.

Oké dus toen ik zenuwachtig heen en weer had gewiebeld en dan daarna wilde ik de wc dan gaan betreden en toen opende ik dan eindelijk de deur van de wc, en toen zag ik hoe vies de vloer was, en besefte ik dat ik alleen mijn sokken aanhad en niet de slippers, dus ik een paar stappen oh ja nu komt het, de crux komt eraan. Oke dus ik die slippers oppakken, teruglopen en toen dacht ik zo van oké mijn mentale staat was als volgt: dus zenuwachtig teleurgesteld in de vieze plasserige of waterige, ja waarschijnlijk was het wat nat door het water maar als je daar zo ineens s staat da

Gekraak van rechts

De meneer van rechts begint een chinees uitziende verpakking open te maken, het is een Chinese meneer geloof ik. Ook

Geschuif langs mijn rechterflank, een ruwe beweging

Disclaimer ik zal nu iet meer schirjven even over de afleidingen op sensorisch gebied van rechts en van links men van de harde geluiden maar zal gewooon even het verhaal vertellen zodat iedereen het begrijpt dus dit is gewoon een artificieel verhaal vanaf nu waarin ik helemaal niet beschrijf wat in erin mij omgaat op dit moment maar gewoon de gebeurtenissen beschrijf

Waarom is dat dan artificieel? Nou gewoon omdat het een idee, een herinnering is! En het is niet wat er op dat moment in mij omgaat toch? Maar eigenlijk kan ik daar niet omheen ook als i

Gestap van rechts, niet aa

Artificeel ja het is allemaal een verhaal als je aan het schrijven bent en dus niet authentiek het kan overgebracht worden met een idee zo van: oh kijk dat was zoooon leuk verhaal en dat was zus en zo en daardoor krijgen we nu zeker met de sociale media het idee dat mensen allerlei dingen doen terwijl het maar gewoon een verhaal is en helemaal geen betrouwbare afspiegeling is van wat er in dat moment in de mensen omgaat.

Kijk ik heb nu over de afgelopen 3,5 maand FACTCHEKEN NADERHANDE (note to self) kijk ik heb nu 3,5 maande in het buitenland dooregerbacht weg van de mensen waar weg van

De Chinese meneer begint nu een plastic bakje waarin een soort van liquide voedsel inzat, dus zoiets als een curry, nou niet per se curry maar die categorie, de warme maaltijd categorie. Zoiets zat er in dat plsatic bakje en dat liep hij dan gewoon naar binnen te slurpen. Kijk en ik wil helemaal geen oordelend beeld scheppen over de mensen van de andere culturen maar ik benoem simpelweg de geconditioneerde reactie van wat er in zon moment in mij omgaat en dan beschrijf ik zeer waarheidsgetrouw wat de oorzaken waren dat ik op die manier reageer

Kijk hoe had ik mij er op voor kunnen bereiden dat  er opeens GESLURPT zou worden naast mij in het vliegtuig, uit dat plastic bakje. Ik wil helemaal niet zeggen dat de andere cultuur beter of slechter is, ik gebruik dit gewoon om op een efficiënte manier over te brengen waarom dat op dat moment een soort van schrikreactie zou vormen

Ik moet denken aan mijn vader die het op dit moment denk ik grappig zou vinden ja hij zou het begrijpen hij zou het grappig vinden, een leuk gevoel

Inmiddels aangeraakt door te stewardesse

Laten we even een tussentijdige conclusie te trekken ik wil de mensen die ik al lang niet gezien heb en die mogelijk geïnteresseerd zullen zijn in waar ik mee bezig ben omdat ik in het buitenland ben en me met andere dingen dan werk of iets zoals werk bezighoud dit is dus een andere categorie, waar mensen extra geïnteresseerd zijn

Oke ik wil delene hoe het met mij gaat en wat er in mij omgaat

Maar terwijl ik een aantal d

Het is mega druk

Ohja het is waarschijnlijk exta druk achterin, daar heb je de grootste kans om aangeraakt te worden aan de flank , als je in het gangpad zit, de flak die aan het gangpad zit aan die flank het je de grootste kans om aangeraakt te worden door met name de heen en weer lopende stewardesses omda

Oke dus de tussentijdse conclusie is dat ik mijn ervaring wil delen

Met de mensen waar ik een emotionele band mee heb en met anderen die hier in geïnteresseerd zijn die dit misschien een interessant verhaal vinden, alhoewel ik me afvraag hoeveel mensen zo ver

Oké niet meer afdwalen maar kijk dat is het doel van dit schrijven: de ervaringen delen waar ik mee bezig ben die mij bezighouden

Wat gaat er in mij om? Gaat het goed met hem? Misschien gaat er iets vergelijkbaars om in de mensen die ik ken en kunnen we dan er over uitwisselen wie weet dat zou mooi kunnen zijn

Maar ja mensen hebben zo hun overwegingen bij het delen van een verhaal, een blog en misschien zijn mijn overwegingen daarin niet zo afwijkend, het is een gevoel van dat je iets deelt een verbinding slaan tussen de schrijver van de blog en de groep mensen die geïnteresseerd is in wat de schrijven van de blog te vertellen heeft

Maar ik wil graag overbrengen wat er in mij omgaat en eigenlijk is zoiets als een verhaal vertellen vaak een illusie het is helemaal of na jou ik bedoel het niet negatief van illusie maar het is geen weergave van de werkelijkheid! Het is een verhaal. Op het moment dat de dingen die tijdens het moment van het afspelen van het verhaal gebeurde zijn

Oke maar het is geen weergave vna de werkelijkheid.

Het leven is een aaneenschakeling van zintuigelijke ervaringen we hebben vijf zintuigen (of zes? Wat) oke we hebben een aantal zintuigen, waarschijnlijk 5 of 6 ik ga ze niet na in mijn hoofd maar en het leven is een aaneenschakeling van deze zintuigelijke ervaringen. Er is nergens een verhaal te bekennen.

Maar we leven wel in de verhalen en dat is buitengewoon en we zijn zo geconditioneerd en het gaat altijd door waardoor we het leven zien als een soort van doorlopend iets. alsof er een entiteit is die vast blijft staan, een zelf, dat deze zintuigelijke ervaringen heeft. Mijn gevoel. Mijn zicht. Maar er is helemaal geen verschil, geen dualiteit tussen deze dingen. Zo zie ik het als ik er goed bij stilsta, en dat heb ik de afgelopen maanden onder andere gedaan, stilstaan bij dit soort vraagstukken en dat werkt dan verbeterend. In ieder geval kan ik zegen dat ik me beter voel, dat mijn zintuigelijke ervaringen prettiger zijn dan een aantal maanden geleden

Het voelt alsof ik meer in lijn leef met de werkelijkheid..

Maar het punt dat ik wilde uitleggen was dat dit geen blog is waarin ik het ene na het andere verhaal vertel omdat dat helemaal geen weergave van de werkelijkheid is! Kijk dat is gewoon een samenvatting.

Ik kan Kijk ik kan wel een verhaal vertellen, maar iedereen die het leest geeft daar weer zijn eigen draai aan.

Daarom is het beter, naar mijn idee, om gewoon meer te beschrijven wat er in mij omgaat op tijdens het schrijven

En daardoor heb ik de moeite genomen om ook de onderbrekingen door de mensen te beschrijven omdat dat wekrelijk is wat er in dat moment in mij omgaat.

ik wordt hardhandig aangeraakt door een losvielgende voet een een kindje

Ik geloof nu dat de meneer van links toch wel wat meer gelukg in zijn leven heeft dan ik in eerst instantie had voorspelt, ik denk dat hij gewoon wat omrusttig was in het beg

Als de meneer van links, om een of andere reden ook, een buitengewoon buitengewoooooooooon kleine kans dat hij Nederlands zou spreken en lezen en luisteren, deze Nederlandse taal dat hij die zou beheersen bedoel ik te zeggen, te schrijven eigenlijk, dat zou heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel grappig  zijn werkelijk.

Ik ben dit met mijn ogen dicht een het schrijven kun je je eens voorstellen hoe buitengewoon hilarisch het zou zijn, hoe klein deze kans ook is ik kan me echt niet voorstellen dat een situatie aanwezig zou zijn,

Dat de meneer van links Nederlands zou beheersen en al die tijd aan het meelezen was, en dat hij dan niet aan het lachen was maar gewoon stiekem aan het meelezen was terwijl ik aan het beschrijven was hoe ik hem aan het ervaren was.

Daarvoor zou hij een bepaalde type persoon moeten zijn:

Een soort van iemand met een psychische worsteling of zoiets dat hij mij zou willen misleiden, er zou een vooropgezet plan moeten zijn van de meneer van links, om te doen alsof jij een doodgewone Indiër zou zijn en  dat hij nietsvermoedend gewoon kon meelezen wat er al die tijd in mij is omgegaan

Maar in ieder geval, het punt is gemaakt toch? Verhalen vertellen over wat ik gedaan heb deze tijd is niet overbrengend van wat er op enig moment in mij omgaat en oke wat als ik het dan zou doen met foto’s en die zou delen?

En dan als je iemand vraag van wat heeft Axel nu gedaan dan en als je dan een groep mensen het laat vertellen dan zal iedereen weer wat anders te zeggen het brengt helemaal niet de werkelijkheid over

Het is duidelijk toch? Wat ik beodeldeover de verhalen? Jaaaa denk ik van wel.

Maar ik kan

Kijk dus nu weet men in ieder geval onngeveer hoe mijn ervaring in het leven een beetje is, wat er in mij omgaat, als ik een beetjemoe maar zeker opgewekt en creatief, na goed geslapen te hebben en met relatief veel oxytocine en dan om 4 uur opstaan en dan om vier uur opstaan om  naar het vliegveld, 4 uur in de ochtend, om dan naar het vliegveld te gaan en het is een goede staat van zijn omdat ik  gister zon fijne dag hda waarop ik op de berg was, het was echt het hoogtepunt van van wat eignelijk, van een bepaalde periode? Het voelde goed. Ik voedle me op dat moment helemaal waar ik moest zijn, oop de berg met alle mstandigheden die daar weer een rol op hadden

Maar ik kan het niet overbrengen

Ik doe mijn best maar

Oke maar van de berg dat was dus een van de dingen, in a nutshell waardoor ik me gisteren goed voelde en e daardoor voelde ik me vandaag ook goed, in het nagenieten van de berg

Oh ja en ik heb ook een panchakarma, retreat van 17 dagen gehad dat is een retreat van de Indiase geneeskunde, Aryuveda en aryuveda is  vijfduizend jaar oud ku je het geloven en ik heb en panchakrama gedaan en ik voel me gedetoxed ja zo zou ik het da kunnen omschrijven,

Maar dat zijn in ieder geval een paar omstandigheden die een rol spelen op hoe ik me nu voel

Maar zelfs

Oh nee

Ik ehb een drastisch inzicht

Waarvan ik weet at het waar is, eerde heb ik het nog niet kunnen inzien maar nu zie ik het

Dat ik zelfs wanneer ik probeer om te beschrijven wat er in me omgaat

Ik helemaal, helemaal geen beeld geef van de werkelijkheid

Existentiele eenzaamheid

Wat een diepe diepe mate van existentiële eenzaamheid hebben we allemaal als mensen dat inzicht schoot voorbij,

En dat is helemaal niet negatief of positief zo bedoelde ik het niet, dat schoot gewoon door mij heen, niet dat ik nu dat ik heel negatief ben ofzo

Nee maar kijk

Ik doe een poging, om te beschrijven van hoe ik me op ene bepaalde moment voel maar met  het sc

Maar stel nou dat ik daarover zou schrijven. Dat ik de hele tijd aan het schrijven ben dat ik dat vaak doe, dat ik schrijf over hoe ik mij voel en dat ik waarheidsgetrouw probeer over te brengen van wat er in mij omgaat,

In tegenstelling tot het maken van een reisblog

En stel nou dat ik daar mijn levensonderhoud van kan maken en dat ik dat de hele dag, daarmee bedoel ik zes uur ongeveer zes uur  plusminus 2 uur dus vijf dagen per week en dan tussen de vier en acht uur per daag schrijven en dat ik dan typ wat er in mij omgaat

Ja dus zelfs dan, zouden mensen dan begrijpen wat er in mij omgaat?

We zouden een  enorm

 En niemand zou het iets interesseren

Ik kan helemaal niet beschrijven wat er in mij omgaat,

En zelfs dan

Dan in dat extreme geval, totaal niet realistisch en mensen zou het niets interesseren, zou ik dan kunnen beschrijven wat er in mij omgaat?

Zelfs dan! In dat onrealistische hypot

Een por van links.

Maar zelfs dan, dan zou ik niet beschrijven wat  er gebeurd als ik slaap, wanneer ik seks heb, wanneer ik eet dat en wanneer ik socialiseer met anderen of alle andere dingen,

Al die dingen, die het leven misschien wel voor een groot deel karakteriseren dan

Frustratie

Ik wil het beschrijven maar kan nu werkelijk niet meer schrijven zonder te vaak gefrustreerd te raken door een van de aanrakingen van een van de vier windrichtingen. De man van links, inmiddels wakker oh jij is rustig nedergeslagen in de stoelen nu, maar goed hij was wat onrustig weer

Het kind van achteren, opeens voel ik het kleine beentje  door

Een luide hatsjooe

H

Oké nu is het even tijd voor een pauze heel erg bedankt voor het lezen